Overal spullen.

Op een zonnige dag kom ik in een groot maar erg vol appartement. De zon schijnt door de openslaande deuren naar binnen. Overal bergen kleding, op bed, op kisten. En langs de muren allemaal stapels papieren. Het bureau, overvol met allerlei spullen die nog een plek moeten krijgen. Uitpuilende boekenkasten. Vandaag is het plan om een kleine kamer samen aan te pakken. Een voor een haalt de dame de spullen uit de kledingkast en vraagt zich hardop af wat ze er mee wil. Vervolgens neemt ze de spullen rondom de kast ter hand. De doos waarin we de spullen doen die weg mogen, wordt voller en voller. Ook de kleding aan spijkers in de muur komt aan de beurt. Dan is de volgende kast aan de beurt. Een compleet gevulde gereedschapskist komt tevoorschijn. Ze vertelt mooie verhalen over haar klussende vader. Naarmate de klok verder tikt, wordt het makkelijker en gaat het sneller om te beslissen waar alle spullen naartoe mogen: weer terug in deze kast, of een andere kast, naar de kringloop of weg doen omdat het kapot, incompleet is. Zij beslist.

Blij.

Als we drie uur verder zijn, is deze kamer helemaal opgeruimd. We drinken nog een kop thee. Ze vertelt hoe blij ze is met deze opgeruimde kamer. Vol enthousiasme pakken we onze agenda en maken weer een afspraak. Ik breng de doos met de spullen voor de kringloopwinkel naar mijn auto. Ze loopt met me mee om gedag te zeggen. Dan… kijkt ze in de doos en ziet een breinaaldenkoker. Ik zie haar denken, twijfelen en afwegen. Ze pakt m uit de doos en zegt ‘maar deze mag niet weg!’.

Helaas.

Drie weken later bel ik weer aan en loop naar boven naar haar appartement. Ik heb mijn jas nog aan als ze zegt ‘ga even zitten, ik moet je wat vertellen.’ De radertjes in mijn hoofd komen op gang: ze heeft geen klik met mij, ze vindt mijn aanpak niet prettig. Dan begint ze. ‘Vanochtend heb ik besloten dat ik deze tweede sessie niet wil. Ik wil het op mijn eigen manier doen.’ De eerste sessie heeft haar geleerd hoe ze moet sorteren en hoe je kunt clusteren. Ze vindt me aardig en vol met energie en het nemen van initiatieven. En fijn dat ik spullen naar de kringloopwinkel bracht.

Je hoeft je niet te schamen.

Ik kijk nog eens rond in het huis. Overal nog kleren en papieren en spullen op een minder logische plaats. Ik krijg bijna medelijden… Deze dame is nog niet zover om afscheid te nemen van de wereld in haar huis. Het nemen van beslissingen ligt haar zwaar, zelfs als we het tempo zouden verlagen. Ze kan het (nog) niet ….

Voor veel mensen is het een hele hoge drempel om hulp in te schakelen om op te ruimen. Ze schamen zich voor de hoeveelheid spullen en chaos. Veel van hen verontschuldigen zich altijd. Het is ook niet leuk als je thuis een puinhoop is. Weet je, het is helemaal niet erg als je zelf niet kunt opruimen. Je kunt toch niet overal goed in zijn? Jij hebt weer andere kwaliteiten. Enig idee hoe het voelt als die kast of die kamer wel is opgeruimd? De ruimte zelf is aan kant en in je hoofd ruimt het ook op. Er daalt een kalmte over je heen. En je wordt blij, heel blij

Herken je wat ik hier schrijf? Moet je eigenlijk toegeven aan jezelf dat je huis zo hier en daar wel opgeruimd kan worden? Wil je hier graag verandering in hebben ook al is dat spannend? Vind je het prettig om daar hulp bij te krijgen? Bel me een keer: 06 – 82 86 33 89  of stuur een mailbericht.: elsbeth@bergbosch.nl Kunnen we samen bespreken hoe ik je kan helpen.