Papier en nog eens papier – stapels post op salontafel
Twee weken na de begrafenis maak ik kennis met de zoon en de schoondochter in het huis van de vader. In de woonkamer lijkt het ontploft. Overal spullen, nog meer/erger dan toen papa nog leefde. Op de salontafel staat een foto van Gerard in een lijstje en eromheen condoleancekaarten. En twee wat verdorde rouwboeketten, de linten er nog aan. Heeft ook wel weer wat….
Zoonlief en schoondochter werken ’s nachts. Overdag slapen ze voor een groot gedeelte en nu hebben ze het ouderlijk huis en alle sores erbij. Ik vertel dat vader heeft verteld dat hij een testament heeft gemaakt. Misschien ligt er ergens een concept? Ze hebben geen idee. En ook geen idee wat er allemaal moet gebeuren. Ze zijn begonnen met het leeghalen, opruimen en opnieuw inrichten van de grote garage. Er staat een aanhanger op het pad met allerlei spullen om naar de stort te brengen. Alles mag weg. Ze hebben ervoor gekozen om niks naar kringloop te brengen of te verkopen want dat past niet echt in hun dagelijkse ritme.
Ik stel voor om de administratie van vader te gaan ordenen zodat we overzicht krijgen, misschien nog betalingen moeten doen en de aangifte inkomsten- en erfbelasting te kunnen voorbereiden. ‘Ja’, zegt schoondochter, ‘prima plan want hij (haar vriend dus) heeft er geen kaas van gegeten. Ik wil dan alles ook mooi in mapjes hebben, zal ik die alvast aanschaffen?’. Kijk daar houd ik nou van, een vrouw naar m’n hart.
Deze week ga ik aan de slag!
Ik loop het garage pad op en zie schoondochterlief hard aan het poetsen. Werkelijk alles lapt ze af. De beeldjes in de vensterbank, lp-hoezen, glazen. Alles gaar door haar handen. Op het wasrek hangt weer een volgende lading met gewassen kleding, handdoeken en vaatdoekjes.
Op de lage salontafel liggen allemaal stapeltjes (on)geopende enveloppen ter attentie van vader, zoonlief en soms ook nog van moeders. Uit alle hoeken en gaten van het huis komt papier tevoorschijn. Goed plan om dat allemaal te verzamelen op één punt dan kan ik ermee aan de slag.
Ik begin met het sorteren van alle post. Alles van moeders op een stapel, alles van vader op een andere stapel en de post voor zoonlief op stapel drie. Globaal lees ik door wat ik in mijn hand heb; verzekeringen, beleggingen, salarisstroken. Het geeft nog helemaal geen overzicht. Het is echt een legpuzzel. Waarom ligt hier post van zoonlief? Welke auto’s waren er? Welke verzekeringen zijn er? Welke wensen heeft de zoon? Gaat hij in het ouderlijk huis wonen? Wat moeten we daarvoor doen? Mijn gedachten gaan alle kanten op. Ik ben een soort nieuwsgierig aan de ene kant, aan andere kant heb ik nog helemaal geen overzicht en dat maakt me wat onzeker. Tenslotte wil ik zoonlief wel goed begeleiden en aan kunnen geven tot hoever mijn ‘bemoeienis’ gaat.
De deur gaat open en zoonlief komt binnen. ‘Hoe is het?’, vraagt hij. Ik vertel hem dat ik nog helemaal geen beeld heb van de situatie. ‘Weet je of de erfbelasting voor je moeder al is betaald, door je vader?’ Hij heeft geen idee. ‘Heb je al papieren gezien van de belastingdienst voor de erf- en inkomstenbelasting van je vader? En het testament? Heb je dat al ontvangen?’. Hij kijkt me met zijn grote ogen verbaasd aan en heeft werkelijk geen idee.
Ik herzie mijn voorstel en geef aan dat ik drie zaken wil oppakken; de erfbelasting van moeders, voor zijn vader en dan de administratie van zoonlief zelf.
Aan het eind van die middag belt zoonlief met de belastingdienst om te vragen of de erfbelasting van zijn moeder al is betaald. Houd je vast…. Deze aangifte moet binnen 8 maanden zijn gedaan. De belastingdienst reageert dan binnen 6 maanden. We zijn inmiddels 1,5 jaar verder en hebben nog geen bericht ontvangen. Gelukkig is die aangifte gedaan.