Meet Bogey.

Meet Bogey.

Meet Bogey.

Dit is Bogey. Lief hè? 

Ik kreeg ‘m eind oktober vorig jaar voor mijn verjaardag. Ik werk sinds maart 2020 thuis en wandel iedere dag wel een paar keer. Lekker hoofd leegmaken en ook bezig zijn met m’n lijf.

April 2021

Dit is Bogey. Lief hè? Ik kreeg ‘m eind oktober vorig jaar voor mijn verjaardag.

Ik werk sinds maart 2020 thuis en wandel iedere dag wel een paar keer. Lekker hoofd leegmaken en ook bezig zijn met m’n lijf. Goed, ik had al eens geopperd dat ik wel een hond wilde hebben om mij te vergezellen. Marcel had allerlei praktische bezwaren. ’Hoe moet dat dan als we met vakantie willen (ooit weer een keer)? Of als we naar de film gaan? Ik had het idee ‘hond’ in een doosje in de kast gezet.

Toen overleed half oktober mijn moeder. Gelukkig was ze niet ziek en overleed ze waar wij bij waren en thuis. Wat wil je eigenlijk nog meer?  We hebben er vrede mee.

Tja, en toen kwam Bogey. Als een klein hondje dat precies in m’n hand paste, kregen we weer een kind in huis. Opvoeden, eten geven, slapen, uitlaten, ook als het giet van de regen. En wat dacht je van zindelijk worden? Ongeduldig als ik af en toe kan zijn, dacht ik dat wel even in een week te regelen, niet dus. Verwachtingen bijstellen en geduld hebben. Na vier maanden hadden we elkaar door. Als Bogey op de mat staat bij de achterdeur dan wil/moet hij wat. En het klopt echt.

Ik vertelde al even dat ik al bijna een jaar thuiswerk. Ik begon boven en zit sinds Bogey bij ons is aan de eettafel zodat ik een oogje in het zeil kan houden. Want het is mijn hond hè?

Ik sta iedere dag om kwart voor zeven op, kleed me aan en ga naar beneden. Zodra ik Bogey ‘bevrijd’uit de bench, begroet hij mij alsof me al heel lang niet heeft gezien. Zo oprecht! Genieten! Hup, even naar buiten voor de eerste sanitaire stop. Tegen half acht, het lijkt wel alsof Bogey kan klokkijken, gaat tie alvast op de keukenmat zitten om niet te missen dat ik naar de keuken loop zonder dat hij dat heeft gezien. Binnen een paar seconden is z’n voederbak leeg en gaan we een half uur wandelen. Weer of geen weer.

Dit herhaalt zich rond half twaalf uur nog een keer en dan wandelen we vaak een uur.

Tussendoor ‘vraagt’ Bogey nog wel eens of hij nog even naar buiten mag, als je snapt wat ik bedoel. Ik grijp af en toe in als Bogey de aarde van planten eet of een aanval pleegt op  blaadjes. En het is natuurlijk ook heerlijk om in het zonnetje op de bank te liggen, ook als het baasje dat niet wil.

Als ik zo ‘ns terugkijk op een willekeurige dag, dan maak ik eigenlijk veel bewegingen, in – en ook buitenshuis. Ik krijg pijn in mijn lijf als ik lang achter de eettafel zit. Dat komt dus goed uit. En ik merk dat die afwisseling mij goed doet. Als ik gefocust met iets ben bezig geweest, ruim ik daarna even de vaatwasser leeg, maak een kop koffie of doe ik een was in de wasmachine. En ga vervolgens aan de slag met de volgende klus. Ik heb in mijn agenda ieder dag een aantal vaste tijdblokken staan waarin ik lees of mijn mail afhandel. Daartussen veel witruimte voor onverwachte vragen of telefoontjes. In mijn actielijst heb ik taken staan die langer duren dan 5 minuten en korter dan 15 minuten. Heb ik ergens tijd over dan pik ik uit deze lijst een klus en vink ‘m af als ik daarmee klaar ben.

Voor activiteiten die langer dan 15 minuten duren, reserveer ik een blok in mijn agenda. Aan het eind van iedere dag bekijk ik of het allemaal is gelukt en schuif ik eventueel taken door naar een andere dag. En aan het eind van iedere week, kijk ik terug op die week en kijk ik een week vooruit. Zo weet ik wat mij staat te wachten en bereid me daar dan op voor.

Vind je t lastig om je dag goed in te delen? Heb je het gevoel dat je soms overvallen wordt en niet weet waar je de tijd vandaan moet halen? Ik help je om meer structuur aan te brengen, of dat nu op je werkplek of thuis is, zodat je ruimte en rust in je hoofd krijgt. Vul het contactformulier in dan neem ik contact met je op.

Reageer op dit artikel

Laat een reactie achter

Nou begrijp ik het ….

Nou begrijp ik het ….

Nou begrijp ik het ….

 Vorig jaar verhuisde de vader van een vriendin naar een verpleegtehuis en haar moeder moest helaas worden opgenomen op een afgesloten afdeling. En daar zat ze. Het verdriet over haar ouders, alles er omheen regelen, een drukke baan en een vol ouderlijk huis dat ook nog eens in het zuiden van het land staat en zij in het midden van het land woont.

Maart 2021

Vorig jaar verhuisde de vader van een vriendin naar een verpleegtehuis en haar moeder moest helaas worden opgenomen op een afgesloten afdeling. En daar zat ze. Het verdriet over haar ouders, alles er omheen regelen, een drukke baan en een vol ouderlijk huis dat ook nog eens in het zuiden van het land staat en zij in het midden van het land woont.

Ze vroeg onze hulp en samen met haar gezin hebben we een weekend lang spullen van zolder gehaald, gesorteerd en in verschillende hoeken neergezet voor de stort, kringloopwinkel of opslag. Op een bepaald moment trok ze het niet meer. Ze was zo moe en ze wilde over alles wat door haar handen ging een beslissing nemen. En ik was juist zo lekker bezig, ik begreep het niet. We dronken een kop thee, verlaagden het tempo en gingen toch weer verder. Inmiddels zijn haar beide ouders overleden, het huis is verkocht en nu heeft ze nog een  opslagruimte met spullen.

Half oktober overleed, totaal onverwacht mijn moeder. Ze is 86 jaar geworden en heeft een mooi leven gehad. Samen met mijn broers zijn we bezig om ons ouderlijk huis op te ruimen en verkoopklaar te maken.

Nuchter als ik ben, was ik van plan om ‘even’ op een ochtend te beginnen met het leeghalen van kledingkasten in de ouderlijke slaapkamer. Muziekje erbij, kop koffie in de hand en vuilniszakken paraat.

En daar begon ik, in de rechterkast, bovenste plank. Wat truien, tassen en ondergoed. En toen wat onbekends. Althans op dat moment. Ik trok de stapel naar voren en haalde deze uit de kast. Een gevuld plastic zakje en een stapel zakdoeken. In het zakje zaten de trouwhandschoenen van mijn moeder en de zakdoeken waren van mijn vader. Voor de goede orde, mijn vader overleed in 1992. Ik herkende die zakdoeken die ik als kind vaak heb gestreken. En ja hoor, daar kwamen de tranen….

Toen ik wat was bijgekomen, begon ik aan de volgende kast. Een stapel zakdoekjes, met een zakdoekje dat ik ooit aan mijn oma heb gegeven. Er zat namelijk een briefje bij dat mijn moeder had geschreven namens mij. Ik was drie. Dat had mijn moeder allemaal bewaard.

Na ongeveer drie uur was ik vier kasten verder en bekaf. Dat even opruimen kostte toch een energie. Dat kwam natuurlijk door al die emoties die loskwamen bij het zien van onze familiegeschiedenis uit de kasten.

Ik begreep nu ook heel goed wat mijn vriendin bedoelde toen ze zij dat ze zo moe werd tijdens het opruimen in haar ouderlijk huis.

Eerlijk gezegd, ben ik blij dat ik nu weet hoe het voelt. Als ik jou mag helpen bij het opruimen van je (ouderlijk) huis houd ik daar rekening mee. Ik doe namelijk niets liever dan opruimen! En als ik je daarbij kan helpen, graag. Jij bepaalt het tempo waarin we aan de slag gaan met jouw spullen.Vul het contactformulier in dan neem ik contact met je op.

Reageer op dit artikel

Laat een reactie achter

De eerste indruk.

De eerste indruk.

De eerste indruk.

Gluren bij de buren.

Als eigenaar van een huis dat je wil verkopen, kun je één keer een goede en positieve eerste indruk van je huis geven. Als je geen zin of tijd hebt om je huis op te ruimen en verkoopklaar in te richten zodat de fotograaf gunstige foto’s kan maken en de makelaar potentiële kopers kan rondleiden, kan ik je helpen.

Februari 2021

Regelmatig gluur ik bij de buren. Als ik aan het wandelen ben met mijn hond en op Funda. En geloof me, er zijn meer mensen die dat een leuk tijdverdrijf vinden. Je ziet immers nog eens wat van het huis van een ander zonder dat je echt binnenkomt. Ik kijk bij mij in de buurt en in steden en dorpen om ons heen. Naast plattegronden van het perceel, de verdiepingen en een enthousiaste beschrijving van het huis, zijn er tientallen foto’s beschikbaar die eigenlijk het verhaal van het huis vertellen. De zon schijnt altijd, de groothoeklens maakt de kamers vaak optisch groter, in de badkamer liggen kleurige handdoeken achteloos op een stapeltje op de badrand en de kamers zijn opgeruimd. Nou bijna altijd… Het komt ook voor dat het lijkt alsof de bewoners halsoverkop het huis hebben verlaten en het te koop hebben gezet. Misschien zijn ze overleden en zijn er geen erfgenamen. Dat vertelt het verhaal niet. In ieder geval zijn er wel foto’s gemaakt en op Funda gezet. Niet opgemaakte bedden, een wc-rol op het nachtkastje, overal kleding, spullen, kriskras door elkaar. Hoe kunnen potentiële kopers daar doorheen kijken? Mensen vinden dat al zo moeilijk, zeker als kamers tjokvol staan met dozen, tafeltjes, stoelen.

Je wilt toch als eigenaar dat het huis zo optimaal mogelijk op Funda komt? Dat geïnteresseerde mensen bij het zien van de foto’s een goede en positieve indruk krijgen? En direct een afspraak willen maken om het huis te bezichtigen? Ja toch? 

Het kan ook zijn dat je als eigenaar geen tijd of zin hebt om een huis in te richten voor de verkoop. De kamers opruimen en zó inrichten dat ze gunstig gefotografeerd kunnen worden. Het terras aanvegen en de tuinset uitnodigend neerzetten. De eerste indruk overweldigend maken zodat het huis snel en voor een mooie prijs verkocht wordt.

Ik doe niets liever dan opruimen en huizen verkoopklaar maken. Ik sta neutraal tegenover de inboedel van een huis omdat ik juist de geschiedenis niet ken. Ik heb geen emotionele binding met de spullen en kan daardoor makkelijk en snel keuzes maken. Ik ruim de kamers op en verplaats meubels en spullen om het huis zo voordelig mogelijk in beeld te brengen. Door de andere inrichting begin ik een nieuw verhaal over het huis dat de nieuwe bewoners verder afmaken. Mooi toch? In enkele dagen heeft een huis een metamorfose ondergaan en kan de fotograaf aan de slag. Ik kan ervoor zorgen dat het huis er picco bello uit komt te zien. Zo maken we met elkaar de eerste indruk van het huis een top eerste indruk.

Ben je eigenaar van een huis dat je wil verkopen? Zie je er tegenop om het huis op te ruimen en verkoopklaar te maken? En wil je weten wat ík voor je kan doen? Vul het contactformulier in dan neem ik contact met je op.

Reageer op dit artikel

Laat een reactie achter

Ruim jij op voor je doodgaat?

Ruim jij op voor je doodgaat?

Ruim jij op voor je doodgaat?

5 Tips om het je nabestaanden makkelijker te maken als je eenmaal overleden bent.

Gek om te praten over de situatie na je overlijden, of toch niet?

Januari 2021

Je kent ze misschien wel; mensen die op hun sterfbed nog bepalen welke wensen ze hebben over de begrafenis, wat ze willen met de spullen in hun huis. ‘Enne denk je eraan dat …’, nou dat dus. Dat wil je toch niet?

Kun jij het je voorstellen?

Probeer je de situatie eens voor te stellen als jouw uitvaart achter de rug is. Je kinderen hebben voordat je overleed, naast hun baan en hun eigen leven, voor je gezorgd; iedere keer met je mee naar het ziekenhuis, erbij zijn als de huisarts weer langskwam, je was doen, eten koken, boodschappen, overleg met de buurt- of thuiszorg, administratie. Nu ben je er niet meer. Na een mooi afscheid blijkt pas hoe moe ze zijn. Ze willen tijd besteden aan hun eigen gezin, hun eigen leven.

Al die spullen, jouw spullen.

Nu zijn er nog jouw spullen en misschien je huis. Een leven lang in kasten, op zolder, foto’s, kleding, boeken. Dat moeten ze allemaal nog uitzoeken, verdelen, weggeven, misschien toch weggooien. Hoe mooi zou het zijn voor jezelf en je naasten als je hebt opgeruimd voor je gaat? In alle rust kun je dat voorbereiden, opnieuw door je spullen en bepalen wat ermee moet gebeuren.

Een Zweedse dame, Margareta Magnusson, ergens tussen de ‘tachtig en honderd’ zoals ze zelf zegt, deelt in haar boek ‘Opruimen voor je doodgaat’ haar gedachten over dit fenomeen. 

Ze is verschillende keren over de hele wereld verhuisd en heeft daardoor veel ervaring met kiezen tussen haar spullen. Wat neem ik mee en waarmee kan ik een ander een plezier doen. De manier waarop ze dat schrijft, geeft een warm gevoel: bijna gezellig!

Aan de hand van tips van Margaretha en van mij, krijg je een aantal tips om het voor jezelf makkelijker te maken om alvast op te ruimen voor je doodgaat.

Geef met warme hand.

Oftewel weggeven als je nog leeft. Iedere keer als Margareta bij haar moeder kwam, gaf die haar een mooi tafelkleed met bijbehorende servetten of borden van een mooi servies. Haar moeder gebruikte het immers nier meer. Althans niet in de aantallen van vroeger. Margareta is eerlijk; zadel anderen niet op met de spullen die jij mooi of bijzonder vindt. Bepaal niet voor een ander dat het schilderij heel goed past in het huis van je zoon of dochter. Accepteer dat zij een andere smaak hebben. Juist het bij leven geven van spullen aan een ander waarvan je weet dat zij of hij gek is om dat servies of vaas geeft een heerlijk gevoel.

Boeken gaan op reis.

Als ik een boek heb gelezen en een vriendin wil het graag lezen dan vraag ik het niet meer terug. Het boek gaat als het ware ‘op reis’. Mijn vriendin leest het vast met veel plezier en geeft het weer door aan een ander.

Geniet van je spullen.

Margareta geniet als ze door haar spullen gaat. Ze waardeert opnieuw haar spullen.  Ze beleeft weer opnieuw het moment waarop ze de spullen kreeg of kocht. Haar hoofd vult zich met de gedachten uit die tijd. Een mooi tijdverdrijf toch? En daarna maakt ze de keuze wat ze er meedoet. Opgeruimd staat netjes.

De ‘weggooi’ doos.

Het mooiste cadeau dat ze zichzelf geeft is een doos, zo groot als een schoenendoos, waar ze tijdens het opruimen hele persoonlijke spullen in doet waar ze nog geen afscheid van wil nemen. Souvenirs, programma’s van theatervoorstellingen, brieven, krabbeltjes. Af en toe pakt ze de doos, en leest die ene brief nog een keer of bekijkt ze het souvenir. Spullen die voor een ander totaal geen waarde hebben en voor haar enorm belangrijk zijn. Op de deksel van de doos staat ‘weggooien’. Als ze er straks niet meer is, mag de inhoud, inderdaad, worden weggegooid.

Je houdt zelf de regie.

Mensen willen over het algemeen onafhankelijk zijn en blijven. Ook als ze ouder worden. Soms is het ook wel eens fijn als een ander voor jou iets bepaalt toch? Bij leven kun je dus nog heel goed als regisseur optreden. Jij bepaalt wat er gebeurt bij het opruimen voor je doodgaat. Welke ruimte in huis pak je als eerste aan? Wat doe je met de spullen waar je afscheid van neemt?

Er is hulp. 

Het is best een stap om op deze manier naar je situatie en je spullen te kijken. Je eerste reactie kan best zijn; ‘oh, ik moet dus nu maar alles wegdoen’. Je kunt het ook zien als een reis. Je bent zelf de reisleider, je houdt de regie en bepaalt wanneer je wat gaat doen. Je hoeft dit niet alleen te doen, ik help je. Heb je nog reisgezelschap ook.

Opruimen voor je doodgaat is zo gek nog niet.

Het grootste cadeau geef je je nabestaanden. Zij krijgen tijd om te rouwen en weer terug te keren naar hun eigen leven. Het enige dat ze moeten doen is jouw doos weg te gooien. Je doet jezelf een plezier door je spullen opnieuw te waarderen, je kunt er de tijd voor nemen en jij blijft baas over je eigen spullen. Hoe lijkt het je om iets waardevols of moois aan iemand te kunnen geven waarbij je een stukje geschiedenis kunt vertellen? Het is handig om een plan van aanpak te maken. Wanneer ga je beginnen? Welke ruimte pak je als eerste aan? Wat ga je doen met alle spullen?

Enne … je weet hè, je hoeft het niet alleen te doen. Ik help je graag! Neem contact met mij op. Stuur je bericht naar elsbeth@bergbosch.nlof bel naar 06 – 82 86 33 89.

Reageer op dit artikel

Laat een reactie achter

De smaak te pakken.

De smaak te pakken.

De smaak te pakken.

Een tour door het huis.

Op deze woensdagochtend word ik verwelkomd door een poes die me vanaf de vensterbank aanstaart. Onder het genot van koffie vertelt de dame die ik ga helpen opruimen dat ze op termijn gaat samenwonen met haar nieuwe partner in zijn huis. Hij is al aan het opruimen geslagen en dat wil zij ook.

December 2020

Een tour door het huis.

Op deze woensdagochtend word ik verwelkomd door een poes die me vanaf de vensterbank aanstaart. Onder het genot van koffie vertelt de dame die ik ga helpen opruimen dat ze op termijn gaat samenwonen met haar nieuwe partner in zijn huis. Hij is al aan het opruimen geslagen en dat wil zij ook.

Ze neemt me mee op een tour door haar huis. Op zolder komen we in een jongenskamer. Deze zoon woont niet meer thuis en zijn kamer lijkt een soort opslagplaats geworden. In de kamer daarnaast staat een slaapbank, omringd door kasten vol met dozen met foto’s en dozen met foto’s op de grond. ‘Daar ben ik vast mee begonnen’, zegt ze, ‘maar het is zoveel.’

Op naar de eerste verdieping. Nog een jongenskamer van de tweede zoon. Ook nog helemaal ingericht. ‘Dit is mijn slaapkamer.’ Voor het raam staat zo’n verrijdbaar kledingrek met winterjassen. Aan het voeteneind van het bed neemt een kledingkast bijna de hele wand in beslag. ‘De twee linkerdelen waren van mijn man,’ vertelt ze. ‘En nu gebruik ik ze ook voor mijn kleding.’ Op mijn verzoek opent ze de deuren. Ondergoed, panty’s, truien, broeken, kleding op verschillende hangertjes

Wat gaan we doen vandaag?

Vandaag wil ze graag aan de slag op zolder. Naast de wasmachine staan twee kasten. De ene kast is gevuld met van alles: schoenpoets, wasmiddelen, troepjes. In de grotere kast liggen stapels handdoeken, eenpersoons onder- en bovenlakens, dekbedovertrekken, slopen. Erin gepropt. Ze heeft geen idee hoeveel en welke lakens er allemaal in liggen.

 Een voor een haalt ze de spullen uit de kasten en vraagt zich hardop af of en wat ze ermee wil. Af en toe stel ik een vraag: ‘gebruik je dit nog? Hoe vaak? Wat wil je ermee doen? Echt?’ Zo help ik haar met het nemen van beslissingen. Zij beslist. Met het bekijken van de handdoeken zegt ze opeens: ‘ik vind deze handdoeken helemaal niet mooi. Ze waren van mijn man. Die kleuren vond hij mooi.’ Ze liggen inmiddels tien jaar in deze kast, ze gebruikt ze niet. Ze gaan in de doos voor de kringloopwinkel. Hetzelfde geldt voor de eenpersoons lakens want ze gebruikt nu alleen nog dekbedhoezen. Nadat alles uit de kasten is gehaald en is uitgezocht, maken we nieuwe stapels van de handdoeken en de dekbedovertrekken. Er is nu ruimte over in de kast. Met de verhuizing in zicht, zijn deze kasten bijna leeg.

Goed bezig.

Handdoeken en beddengoed horen in de ruimten waar je ze ook gebruikt. Dat vindt ze eigenlijk ook wel logisch. Misschien kunnen we ruimte winnen in de kledingkasten op haar slaapkamer? Tijdens een kopje koffie maken we een alvast afspraak om de kledingkasten op te ruimen. Dan staat het maar vast in de agenda. Uiteraard helemaal vrijblijvend. Vandaag krijg ik een berichtje. Ze wil graag onze afspraak verplaatsen door omstandigheden. ‘Als ik thuis ben … ben ik goed bezig met ruimen en selecteren. Uitstel van een afspraak met jou (ik wil echt geen afstel) houdt de druk ook wel op de ketel om door te gaan.’ Ze heeft de smaak te pakken!

Herken je wat ik hier schrijf? Wil je ook sommige kasten of kamers in je huis opruimen? En vind je het prettig om daar hulp bij te krijgen? Bel me een keer: 06 – 82 86 33 89  of stuur een mailbericht.: elsbeth@bergbosch.nl Kunnen we samen bespreken hoe ik je kan helpen.

Reageer op dit artikel

Laat een reactie achter