Verjaardag

Verjaardag

door | mrt 4, 2026 | Blogs

Verjaardag

Een volgende keer gaan we aan de slag in de ouderslaapkamer. In de kast hangen en liggen nog kleren van zijn overleden vrouw. Vanaf het bed vertelt hij over haar. Ze deed altijd alle administratie en oh ja, achter die schotten op deze kamer liggen ook nog allerlei paperassen en zijn muntenverzameling. Het is bijna een soort van gezellig zo samenwerken. Naast verhalen over zijn vrouw hoor ik ook hoe het met hem gaat. Hij heeft inmiddels een testament laten maken. Zijn zoon zal alles krijgen. Was het overlijden van zijn vrouw de reden om het testament te maken of vermoedde hij wat anders? Met zijn gezondheid gaat het snel bergafwaarts. Hij hijgt bij iedere stap. Gaat langzaam zitten en staat moeizaam op. Hij heeft ook allerlei onderzoeken en is daar niet gerust over.
De laatste keer dat ik naar hem toe ga, dat blijkt later, openen we het theetafeltje in de hal. Hij zit op een stoel naast me met een vuilniszak naast zich op de grond. Ik geef hem een stapeltje ansichtkaarten, foto’s en brieven en hij bekijkt ze vluchtig. Herinneringen komen boven. ‘Mag allemaal weg, wat moet ik ermee? Wat moet dat joch (zijn zoon) ermee?’ Dan doe ik de grote kast tegenover het theetafeltje open. Zo’n grote bombastische donkerbruine kast. Vol met linnengoed; handdoeken, dekbedovertrekken, slopen, foto’s, bidprentjes. Geschiedenis. Hik vertelt dat zijn ouders in dit huis zijn getrokken toen opa en oma overleden waren. Deze spullen liggen al zolang in deze kast. Hij had geen idee. Ik ruik een muffige, oude lucht. De kussenslopen zijn verkleurd, de dekbedhoezen gebruikt hij niet. We vinden nog een paar overhemden in de verpakking en inmiddels veel te klein. De volgende keer dat ik zou komen is hij jarig. Hij geeft me geld mee zodat ik taart kan meenemen. Een paar dagen voor deze heugelijke dag belt hij op. ‘Ik ben vandaag voor onderzoek naar het ziekenhuis geweest en ik word woensdag (op zijn verjaardag) opgenomen. Ik weet niet of ik daarna weer naar huis kom of dat ik langer blijf. Want ik ben natuurlijk alleen en kan niet goed voor mezelf zorgen’. We spreken af dat ik hem over een tijdje bel, gewoon om te vragen hoe het met hem is. Wat weken later, bel ik zijn mobiele nummer. Geen gehoor, dat kan. Ik weet immers helemaal niks. Nog een poging. Weer niks. Ik app een berichtje ‘gewoon even weten hoe het met je is?’ Dan twee blauwe vinkjes. Gelukkig. Dan gaat mijn telefoon. Zijn nummer in beeld. ‘Hé Gerard’, zeg ik enthousiast. Ik hoor een stem die zegt ‘nee, je spreekt niet met Gerard maar met zijn zoon…’ De stemmen zijn exact hetzelfde. Eng bijna. Ik ben perplex. ‘Mijn vader is vorige week overleden en morgen is de begrafenis’. Ik moet echt even schakelen. Ik ben stil. De andere stem klinkt een soort van opgewekt. Het is goed zo. Het was een bewuste keuze van mijn vader. ‘Laat mij maar gaan’, had hij gezegd. Zoonlief heeft goed afscheid kunnen nemen. Beter dan bij zijn moeder.
Neem contact met mij op
Papier en nog eens papier

Papier en nog eens papier

door | feb 24, 2026 | Blogs

Papier en nog eens papier

Twee weken na de begrafenis maak ik kennis met de zoon en de schoondochter in het huis van de vader. In de woonkamer lijkt het ontploft. Overal spullen, nog meer/erger dan toen papa nog leefde. Op de salontafel staat een foto van Gerard in een lijstje en eromheen condoleancekaarten. En twee wat verdorde rouwboeketten, de linten er nog aan. Heeft ook wel weer wat…. Zoonlief en schoondochter werken ’s nachts. Overdag slapen ze voor een groot gedeelte en nu hebben ze het ouderlijk huis en alle sores erbij. Ik vertel dat vader heeft verteld dat hij een testament heeft gemaakt. Misschien ligt er ergens een concept? Ze hebben geen idee. En ook geen idee wat er allemaal moet gebeuren. Ze zijn begonnen met het leeghalen, opruimen en opnieuw inrichten van de grote garage. Er staat een aanhanger op het pad met allerlei spullen om naar de stort te brengen. Alles mag weg. Ze hebben ervoor gekozen om niks naar kringloop te brengen of te verkopen want dat past niet echt in hun dagelijkse ritme. Ik stel voor om de administratie van vader te gaan ordenen zodat we overzicht krijgen, misschien nog betalingen moeten doen en de aangifte inkomsten- en erfbelasting te kunnen voorbereiden. ‘Ja’, zegt schoondochter, ‘prima plan want hij (haar vriend dus) heeft er geen kaas van gegeten. Ik wil dan alles ook mooi in mapjes hebben, zal ik die alvast aanschaffen?’. Kijk daar houd ik nou van, een vrouw naar m’n hart.

Deze week ga ik aan de slag!

Ik loop het garage pad op en zie schoondochterlief hard aan het poetsen. Werkelijk alles lapt ze af. De beeldjes in de vensterbank, lp-hoezen, glazen. Alles gaar door haar handen. Op het wasrek hangt weer een volgende lading met gewassen kleding, handdoeken en vaatdoekjes. Op de lage salontafel liggen allemaal stapeltjes (on)geopende enveloppen ter attentie van vader, zoonlief en soms ook nog van moeders. Uit alle hoeken en gaten van het huis komt papier tevoorschijn. Goed plan om dat allemaal te verzamelen op één punt dan kan ik ermee aan de slag. Ik begin met het sorteren van alle post. Alles van moeders op een stapel, alles van vader op een andere stapel en de post voor zoonlief op stapel drie. Globaal lees ik door wat ik in mijn hand heb; verzekeringen, beleggingen, salarisstroken. Het geeft nog helemaal geen overzicht. Het is echt een legpuzzel. Waarom ligt hier post van zoonlief? Welke auto’s waren er? Welke verzekeringen zijn er? Welke wensen heeft de zoon? Gaat hij in het ouderlijk huis wonen? Wat moeten we daarvoor doen? Mijn gedachten gaan alle kanten op. Ik ben een soort nieuwsgierig aan de ene kant, aan andere kant heb ik nog helemaal geen overzicht en dat maakt me wat onzeker. Tenslotte wil ik zoonlief wel goed begeleiden en aan kunnen geven tot hoever mijn ‘bemoeienis’ gaat. De deur gaat open en zoonlief komt binnen. ‘Hoe is het?’, vraagt hij. Ik vertel hem dat ik nog helemaal geen beeld heb van de situatie. ‘Weet je of de erfbelasting voor je moeder al is betaald, door je vader?’ Hij heeft geen idee. ‘Heb je al papieren gezien van de belastingdienst voor de erf- en inkomstenbelasting van je vader? En het testament? Heb je dat al ontvangen?’. Hij kijkt me met zijn grote ogen verbaasd aan en heeft werkelijk geen idee. Ik herzie mijn voorstel en geef aan dat ik drie zaken wil oppakken; de erfbelasting van moeders, voor zijn vader en dan de administratie van zoonlief zelf. Aan het eind van die middag belt zoonlief met de belastingdienst om te vragen of de erfbelasting van zijn moeder al is betaald. Houd je vast…. Deze aangifte moet binnen 8 maanden zijn gedaan. De belastingdienst reageert dan binnen 6 maanden. We zijn inmiddels 1,5 jaar verder en hebben nog geen bericht ontvangen. Gelukkig is die aangifte gedaan.
Neem contact met mij op
Wat doet een executeur met een huurappartement?

Wat doet een executeur met een huurappartement?

door | feb 17, 2026 | Blogs

Wat doet een executeur met een huurappartement?

M’n telefoon gaat … een voor mij onbekend nummer komt in beeld. Een dame vraagt of ze een afspraak kan maken om het appartement dat ik als executeur onder m’n hoede heb, kan laten bezichtigen door een mogelijk nieuwe huurder. Het is het appartement van Michael, de alleenstaande man zonder vrienden en familie, van wie ik executeur ben. Iemand die overleden is, kan een eigen huis hebben of een huis huren. Bij een eigen woning is het voordeel dat de executeur het heft beter in handen heeft bij het opruimen en verkoop klaar maken van de woning. Er is minder druk om het huis leeg te halen en aan te bieden. Dat bepaalt de executeur. Een huurwoning is een ander verhaal; dat moet vaak zo snel mogelijk leeg en opgeknapt worden voor een volgende huurder. Er komen tenslotte, na het overlijden, nu geen huuropbrengsten binnen bij de verhuurder. De schrik slaat me om ‘t hart. Het appartement is nog echt niet toonbaar; het staat nog vol spullen, het moet schoongemaakt en opgeknapt worden. Fris en fruitig voor de volgende bewoner. Het ruikt er erg naar rook en is echt te vies om te laten zien. Dan wil niemand hier wonen! Ietwat resoluut zeg ik ‘nee’ en vertel haar hoe de situatie is. Een en al begrip. We maken een afspraak onder voorbehoud en houden contact.

Een executeur staat voor haar client, ook bij een huurappartement

De voorinspectie van het appartement is achter de rug. Met iemand van de woningcorporatie ging ik samen door het huis van Michael. De beste man maakte foto’s van verschillende hoeken in het huis; keuken, bad- en woonkamer. Ik hield m’n mond. Wat voegt het toe om uitleg te geven over hoe de situatie was, wie in dit appartement onder welke omstandigheden woonde? Dit is zoals nu het appartement is. Foto’s van de standen van water en elektriciteit maakt hij niet want dat gebeurt bij de eindinspectie. Twee dagen later krijg ik toch het verzoek om die standen even door te geven…. Terwijl ik in het appartement ben, kijk ik met een andere blik nog eens rond. Wat heeft zich hier allemaal afgespeeld? En wat niet? Het doet me gewoon wat. Leeghalen, schoonmaken en schilderen lijkt het enige dat moet gebeuren. Ik dacht dat de afzuigkap in de keuken gebroken was, het bleek een knik in het model. Gelukkig.

Oplevering van het appartement door de executeur

Die week krijg ik een brief met instructies hoe ik het appartement moet opleveren zoals ‘mijn meneer’ het in 2016 betrok én de opmerking ‘Tijdens deze inspectie zijn wij geschrokken van de staat waarin het gehuurde verkeert’. Dat snap ik en wat kan ik er mee? Niks, hooguit er goed voor zorgen dat ik ‘t in perfecte staat oplever. Ondertussen neem ik contact op met twee boedelruimers die ik de instructies mail van de verhuurder: vloerafwerking verwijderen incl. eventuele lijmresten, verwijderen van alle nicotineresten (zichtbaar en geur), kozijnen en deuren grondig schoonmaken, alle wanden onbeschadigd en dekkend wit opleveren. Eind februari moet ik het appartement spik en span opleveren. Ik ga ervoor!
Neem contact met mij op
Wanneer word je executeur?

Wanneer word je executeur?

door | feb 10, 2026 | Blogs

Wanneer word je executeur?

Eind november overleed hij. De man voor wie ik executeur werd. Via mijn netwerk kreeg ik de vraag of ik deze rol op mij wilde nemen voor deze alleenstaande man die geen familie of vrienden had. Net voordat Michael overleed, ging ik naar het Hospice waar hij verbleef om hem te ontmoeten zodat hij wist wie zijn nalatenschap zou afwikkelen. Het is dan ook noodzakelijk om dit vast te leggen in een testament. Doe je dat niet dan heeft de gevraagde of aangewezen persoon om de rol van executeur te zijn, geen recht van spreken en kan deze niet handelen zoals de overledene wenste.

Executeur voor een alleenstaande, zonder vrienden of familie

Nou daar sta je dan met je goed fatsoen. Een voor mij wildvreemde man waarvan je weet dat hij binnenkort overlijdt. Alleenstaand, geen vrienden en geen contact met familie. De Casemanager stelde mij voor. Wat zeg je dan? Wat vraag je dan? Niet veel eigenlijk. Hij bekeek me eens goed en knikte instemmend. Hij was erg vermoeid. Na vijftien minuten schudde ik hem de hand en we keken elkaar zwijgend aan. ‘Ik ga m’n best voor u doen’.

Wat doet een executeur?

Ik kreeg het testament waarin ik stond vermeld als executeur. Nadat Michael was overleden, haalde ik bij het Hospice een tas op met de laatste papieren, sleutels en pasjes. Een paar dagen later ging ik naar het appartementengebouw waar hij woonde. Het voelde alsof ik een inbreker was. Om me heen kijkend, liep ik door de gang en nam de lift. Voorzichtig opende ik de voordeur van zijn woning. Wat zou ik aantreffen? In de gang stonden ongeopende dozen met bureauonderdelen. In de kamer een keukenhoek, een bed, een eettafel met stoelen, een tv-meubel met een grote TV en dozen vol met kleding. Voor de ramen rode gordijnen. Gelukkig geen spullen in de koelkast. Wel gebruikte handdoeken en vaatdoekjes. Alsof iemand onverwacht en snel was weggegaan. Het geheel was vooral smoezelig, vuil. Hoe waren die laatste dagen voor hem hier geweest? Triest, eenzaam en alleen vermoed ik.

Met handschoenen aan ging ik door de inhoud van de dozen. Videobanden, oude kleding en veel papieren. In een aanrechtkastje vond ik een paar plastic tassen waarin ik alle paperassen deed: verzekeringspapieren, bankafschriften, wat foto’s, ongeopende enveloppen. Ik vind het niet kunnen om die dozen met inhoud zomaar weg te doen. En bovendien kunnen die papieren nog nodig zijn om een nalatenschap af te handelen. Eerst uitzoeken en dan eventueel vernietigen. Ik kon aan de slag. beginnen.

Een executeur is een soort rechercheur

Thuisgekomen pakte ik tas voor tas uit, opende enveloppen en groepeerde de post: bankpasjes, NS-abonnement, verzekeringen, kabelnetaansluiting, bankafschriften, uitkeringen, werkgevers, ziekenhuisafspraken, correspondentie met de verhuurder van zijn appartement.

Per afzender legde ik alles op chronologische volgorde en begon te lezen om te bepalen of de informatie nog relevant was voor nu. Belangrijk hierbij is dat je eerst een zo goed mogelijk beeld probeert te krijgen aan de hand van de papieren van de persoon van wie je executeur bent. Daar moet je het tenslotte mee doen want vragen stellen kan niet meer. En kom je er toch niet uit dan kun je altijd nog contact opnemen met de verschillende instanties om het plaatje toch compleet te maken. Eigenlijk ben je een soort rechercheur, ook iemand die op zoek is naar oplossingen.

Zo langzamerhand begonnen de puzzelstukjes in elkaar te vallen: geboren in Engeland, gewoond en gewerkt in Oostenrijk en Duitsland, in 2015 naar Nederland gekomen. Eerst gewoond in een appartement dat zijn werkgever had geregeld, later een eigen woning gehuurd. Van loon naar een uitkering. Verjaardagskaarten van zijn moeder en oma. En één foto van twee jongens. Ik vermoed Michael en z’n broer. En vooral veel correspondentie over afspraken in het Antonie van Leeuwenhoek ziekenhuis.

Wanneer is een executeur klaar?

Thuisgekomen pakte ik tas voor tas uit, opende enveloppen en groepeerde de post: bankpasjes, NS-abonnement, verzekeringen, kabelnetaansluiting, bankafschriften, uitkeringen, werkgevers, ziekenhuisafspraken, correspondentie met de verhuurder van zijn appartement.

Per afzender legde ik alles op chronologische volgorde en begon te lezen om te bepalen of de informatie nog relevant was voor nu. Belangrijk hierbij is dat je eerst een zo goed mogelijk beeld probeert te krijgen aan de hand van de papieren van de persoon van wie je executeur bent. Daar moet je het tenslotte mee doen want vragen stellen kan niet meer. En kom je er toch niet uit dan kun je altijd nog contact opnemen met de verschillende instanties om het plaatje toch compleet te maken. Eigenlijk ben je een soort rechercheur, ook iemand die op zoek is naar oplossingen.

Zo langzamerhand begonnen de puzzelstukjes in elkaar te vallen: geboren in Engeland, gewoond en gewerkt in Oostenrijk en Duitsland, in 2015 naar Nederland gekomen. Eerst gewoond in een appartement dat zijn werkgever had geregeld, later een eigen woning gehuurd. Van loon naar een uitkering. Verjaardagskaarten van zijn moeder en oma. En één foto van twee jongens. Ik vermoed Michael en z’n broer. En vooral veel correspondentie over afspraken in het Antonie van Leeuwenhoek ziekenhuis.

Regel een executeur, ook als alleenstaande zonder familie en vrienden

Als je niks regelt, dan geldt het zogenaamde wettelijke erfrecht. En dat houdt in dat op zoek gegaan moet worden naar familieleden. En dan komen ze misschien uit bij hele verre familie waarmee je helemaal geen band had. Je kunt je afvragen of dat is wat je wil?

Voordeel is natuurlijk dat als je nu iets regelt voor als je er niet meer bent, jij zelf weet waar alles naartoe gaat. En het is helemaal niet gek om daarover na te denken of over te praten.

Je kunt alles aan het lot overlaten en je geen zorgen maken over je uitvaart en je spullen als je er niet meer bent. Of je wil je wensen vastleggen en meer rust en ruimte krijgen. Als je als alleenstaande je wensen voor de toekomst wil bespreken, neem dan vrijblijvend contact met me op. Ik vind het vooral belangrijk dat we een goed gevoel, een klik hebben met elkaar. Dan komt de rest vanzelf. De keuze is aan jou.

Neem contact met mij op

Wat als ik er niet meer ben? Regelen als alleenstaande zonder familie

Wat als ik er niet meer ben? Regelen als alleenstaande zonder familie

door | aug 5, 2025 | Blogs

Wat als ik er niet meer ben? Regelen als alleenstaande zonder familie

Wat als ik er niet meer ben? Als alleenstaande zonder een direct sociaal netwerk kan die vraag extra zwaar wegen. We weten één ding zeker in ons leven: de dood hoort erbij. Of het nu onverwachts komt, na een ziekbed, of op hoge leeftijd, het moment komt dat we er niet meer zijn.

Misschien herken je het gevoel: je leest een overlijdensbericht en vraagt je af: hoe zal dat voor mij zijn? Wie regelt mijn uitvaart als ik geen familie heb? Wat gebeurt er met mijn dierbare spullen? Juist voor jou, als alleenstaande zonder directe familie, is het belangrijk om nu na te denken over je nalatenschap en je laatste wensen.”

Wat als ik er niet meer ben? Die vraag kan extra urgent voelen als je alleenstaand bent en geen direct sociaal netwerk hebt. Het is een onvermijdelijk feit: ooit komt het moment dat we overlijden. Maar wat gebeurt er dan met jouw nalatenschap als alleenstaande zonder familie? Wie regelt je uitvaart zonder nabestaanden? En wat gebeurt er met je dierbare spullen als je er niet meer bent? Juist voor jou is het cruciaal om nu na te denken over het regelen van je laatste wensen.”

Hoe regel ik mijn uitvaart als alleenstaande zonder familie?

Wat als ik er niet meer ben? Die vraag kan extra urgent voelen als je alleenstaand bent en geen direct sociaal netwerk hebt. Het is een onvermijdelijk feit: ooit komt het moment dat we overlijden. Maar wat gebeurt er dan met jouw nalatenschap als alleenstaande zonder familie? Wie regelt je uitvaart zonder nabestaanden? En wat gebeurt er met je dierbare spullen als je er niet meer bent? Juist voor jou is het cruciaal om nu na te denken over het regelen van je laatste wensen.”

Wat gebeurt er met mijn spullen als ik er niet meer ben en geen familie heb?

Hetzelfde geldt voor je spullen in huis, als onderdeel van je nalatenschap. Als je niks regelt dan kan, in de ergste situatie, een container voor je huis komen te staan, waarin al jouw spullen worden gegooid. Wil je dat?
In het andere, uiterste geval begin je nu met het weggeven van je waardevolle – of dierbare spullen en zit je straks in een leeg en kaal huis. Ook niet echt gezellig. Wat dan wel?
Denk eens na wie je een plezier kunt doen met die waardevolle verzameling boeken, meubels, bijzonder servies, erfstukken, je banksaldo. Overleg met die personen, musea of instellingen. En net als je wensen over je uitvaart, kun je ook je deze laatste wensen vastleggen als je er straks niet meer bent.

Waarom een executeur benoemen als alleenstaande zonder familie als ik er niet meer ben’?

Als je geen partner of kinderen hebt en ook geen broers of zussen, geen nabestaanden dus, dan wil je misschien toch je erfenis verdelen zonder familie. Wellicht zijn er mensen die je een rol wil geven nadat je bent overleden. Zij kenden jou immers en kunnen inschatten welke wensen jij hebt. Tenminste, dat hoop je.
Je kunt ze helpen door je wensen van tevoren vast te leggen en iemand benoemen tot uitvoerder van je laatst wil, van je testament. Dan weet deze persoon precies wat en hoe te doen als je er niet meer bent. Dan benoem je dus een executeur.
Eind 2023 werd ik executeur van Michael, een man van midden vijftig, geen nabestaanden, terminaal ziek. Op zijn ziekbed maakte hij een testament want hij wilde dat zijn spaargeld naar zijn stiefbroer in Duitsland zou gaan. Ik ontmoette hem 15 minuten, langer hield hij niet vol en ik zag in zijn ogen dat het goed was. De mensen van het Hospice waar hij was, vertelden me dat het hem rust gaf nu hij wist dat alles geregeld werd en dat hij kon heengaan. Een week later overleed hij.
Als je niks regelt, dan geldt het zogenaamde wettelijke erfrecht. En dat houdt in dat op zoek gegaan moet worden naar familieleden. En dan komen ze misschien uit bij hele verre familie waarmee je helemaal geen band had. Je kunt je afvragen of dat is wat je wil?
Voordeel is natuurlijk dat als je nu iets regelt voor als je er niet meer bent, jij zelf weet waar alles naartoe gaat. En het is helemaal niet gek om daarover na te denken of over te praten.
Je kunt alles aan het lot overlaten en je geen zorgen maken over je uitvaart en je spullen als je er niet meer bent. Of je wil je wensen vastleggen en meer rust en ruimte krijgen.
Als je als alleenstaande je wensen voor de toekomst wil bespreken, neem dan vrijblijvend contact met me op. Ik vind het vooral belangrijk dat we een goed gevoel, een klik hebben met elkaar. Dan komt de rest vanzelf. De keuze is aan jou.

Neem contact met mij op

Ik weet hoe het voelt

Ik weet hoe het voelt

door | jul 15, 2024 | Blogs, Klantverhalen, Na overlijden, Opruimen

Ik weet hoe het voelt

Mijn moeder overleed alweer drie geleden, totaal onverwacht. Ze is 86 jaar geworden en was niet ziek. Gelukkig stierf ze in haar eigen huis en waren wij om haar heen. Mooi toch?

Samen met een broer ruimde ik haar huis op. We begonnen vaak om negen uur ’s ochtends en werkten door tot een uur of twee. Dan waren we, op verschillende manieren, ook wel klaar. Eerst koffie, een lekker muziekje aan en vuilniszakken gereed. Mijn broer begon in de ene kamer en ik in de kamer daarnaast. Alles ging door onze handen en iedere keer wogen we af ‘wil ik dit hebben?’, ‘is dit iets voor jou?’. We maakten foto’s van wat we tegenkwamen en appten dit naar onze broer in Frankrijk. Want die was op afstand betrokken en had natuurlijk ook een stem. Het grappige was dat niet te voorspellen is wie wat wilde hebben. En ik weet nu waardoor dat komt.

 

We hebben allemaal andere of geen herinneringen aan de spullen van onze ouders. Mijn jongste broer herinnert zich bepaalde plekken in het vorige huis niet omdat hij toen een baby was. We vullen elkaar ook aan met onze herinneringen. ‘Weet je nog? Dat stond in de boekenkast in de woonkamer’. ‘En deze kristallen schaal kregen papa en mama toen ze trouwden’. Eigenlijk wil je alles wel meenemen naar je eigen huis. Maar ja, daar heb ik al servies, glazen en schalen. Bovendien, sommige spullen gebruiken we nu helemaal niet meer. En zoals mijn broer al zei: ‘ik wil niet dat mijn huis een museum wordt voor mijn moeder’. Zit ook weer wat in.

Doordat we met z’n tweeën waren, gingen we redelijk snel door het huis heen. Maar toch, die emoties lagen op de loer. De ene keer hadden we daar meer ‘last’ van dan de andere keer. We haalden herinneringen op, lachten en huilden zeker ook en gingen weer door. Het hoort er allemaal bij. En ook bijzonder, om met je broer en m’n andere broer via de app zo bezig te zijn. Eerlijk gezegd, ben ik blij dat ik nu weet hoe het voelt.

Contact